Συμφωνίες για το κλίμα
Οι πρώτες πρωτοβουλίες για μία παγκόσμια συνεργασία για την κατανόηση και την διαχείριση την κλιματικής αλλαγής ξεκίνησαν κάτω από την ομπρέλα του Ο.Η.Ε [1] και συγκριμένα το 1988 ιδρύθηκε η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος [2] με κύριο στόχο να είναι η αξιολόγηση και συγκέντρωση της επιστημονικής, τεχνικής και κοινωνικοοικονομικής γνώσης επί της κλιματικής αλλαγής και η αποφυγή των δυσμενών επιπτώσεων, χωρίς ωστόσο να διεξάγεται πρωτογενής έρευνα εκ μέρους του.
Τον Μάϊο του 1992 τα μέλη των Ηνωμένων Εθνών υιοθετούν την συμφωνία «Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την αλλαγή του κλίματος»[3] , όπου στο Άρθρο 2 περιγράφεται ο στόχος της σύμβασης «Ο απώτερος στόχος της παρούσας σύμβασης και κάθε σχετικής νομικά μέσα που μπορεί να υιοθετήσει η διάσκεψη των μερών είναι η επίτευξη, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις της της Σύμβασης, η σταθεροποίηση των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα σε ένα επίπεδο που θα αποτρέψει την επικίνδυνη ανθρωπογενή παρέμβαση στο κλιματικό σύστημα. Το επίπεδο αυτό θα πρέπει να επιτευχθεί εντός επαρκούς χρονικού πλαισίου να επιτρέψει στα οικοσυστήματα να προσαρμοστούν με φυσικό τρόπο στην κλιματική αλλαγή, να διασφαλιστεί ότι η παραγωγή τροφίμων δεν απειλείται και να καταστεί δυνατή η οικονομική ανάπτυξη να προχωρήσει με βιώσιμο τρόπο.»
Τον Δεκέμβριο του 1997 έχουμε την συμφωνία στο Κιότο της Ιαπωνίας όπου έχουμε για πρώτη φορά το δικαίωμα στην εμπορία εκπομπών ρύπων (Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θεσπίσει τα το δικό της Σύστημα Εμπορίας Δικαιωμάτων Εκπομπών που βασίζεται στην συμφωνία του Κιότο) και συγκεκριμένα «Η εμπορία εκπομπών άνθρακα είναι μια μορφή εμπορίας που επιτρέπει σε χώρες, που διαθέτουν πλεόνασμα εκπομπών (δηλαδή εκπομπές για τις οποίες έχουν δικαιώματα αλλά δεν τις πραγματοποιήσαν), να πωλούν την πλεονάζουσα ποσότητα σε χώρες που έχουν έλλειμμα εκπομπών (δηλαδή πραγματοποιούν περισσότερες εκπομπές από όσα δικαιώματα διαθέτουν).»[4]
Στις 12 Δεκεμβρίου 2015 υπογράφετε η συμφωνία του Παρισιού (συγκεκριμένα στην πόλη Λε Μπρουρζέ) μεταξύ 196μελών κρατών. Η συμφωνία στοχεύει «μακροπρόθεσμα στη σταθεροποίηση της ανόδου της παγκόσμιας θερμοκρασίας σε επίπεδα κάτω των 2 βαθμών Κελσίου σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα, προωθώντας τη σταθεροποίηση της ανόδου κάτω του 1,5 βαθμού, καθώς αυτό θα μειώσει σημαντικά τους κινδύνους και τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής».[5]
Από την μεριά της η Ευρωπαϊκή Ένωση στα πλαίσια της συμφωνίας του Παρισιού έχει προχωρήσει «μια δέσμη πρωτοβουλιών πολιτικής, η οποία έχει ως στόχο να θέσει την ΕΕ σε τροχιά προς την πράσινη μετάβαση, με απώτερο στόχο την επίτευξη κλιματικής ουδετερότητας έως το 2050.», γνωστή και ως Πράσινη Συμφωνία[6].
